The Dead

February 2nd, 2009 by nirvanaastrotitan

The Dead

I.

I wish to call you mommy, mom, mama, nanay;

Or whatever it is that’s Filipino tradition

That I’ve been trying to do for lots of years.

But let’s not try counting now—

It’s a waste of time.

And we both know it doesn’t really matter; do we?

It’s like ol’ feudal days:

Just because the damn “lord” owns the land, he, the serf, is the slave; isn’t that tomfoolery?

But I still feel something when I see little children

Walking hand in hand with their mama, nanay, mother, et cetera.

You gave birth; and I came out.

That’s better. Simple as that.

But we can’t blame little animals look for the old.

Perhaps they feel a little indebted

There’s a sense of history

I want to find you

But every time I have the time I refuse

I’m thinking: you also have the time

Yet you simply cannot.

And that makes us the same:

To each his own.

You made me what I’m today

Or, to be subtle, you helped shape me

Back then, I was made to believe

It was family business, your father’s business

And, by it, we’ll also rake the profits.

I remember we met three times:

In my birthday as little child;

Grade six and first year high school

The last made an impression—I waited.

Years went on

Until your memory became an euphemism

I loved you

My lola says you’re sweet, kind, loving

And all those sugars made to trick kids

My aunt tells me you had to do it

My father orders: honor your mother and remember her.

Without them saying, I once knew.

But longing makes the heart cold.

II.

You told me one time:

Perhaps we’ll meet again

Talk casually

Like two strangers,

An old lady, young man

And it’s a date

That’s the best for us, you said.

In that breezy day, I thought you were joking, because you smiled,

Although you uttered the words simply, gently, painfully.

I didn’t figure quickly.

III.

Now, each passing day

I long

I mourn

I love

I wait

Like a dead body

Waiting for the vultures

Or, perhaps, better, if it’s an old lady

L

August 25th, 2008 by nirvanaastrotitan

L

 

She was beautiful:

In her whiteness which resembled elegance

diamonds.

 

She was subjects of subjects:

In math, the statistical numbers came to
draw

Her goody face.

Seems like white ice cream

Painted with strawberry

A cherry on top.

 

Her voice, in broadcast, fill the room
with clarity

And softness of sweet air.

 

In PE, her uptilted breast, which is not
swell either small,

just exact
to a writer’s hands, is like colorful hills that gave life.

 

And she was the lines

In my verse, which I stroke with my pen

one rainy day beside her.

 

In the halls of my mind

She was beautiful, she would not wither
like roses

She would always remain L.

BEN

April 27th, 2008 by nirvanaastrotitan

"muntinlupa is where criminals are born”
kung sino man ang nagsambit, pahiram, pakopya, panakaw
alang-alang sa isang pusakal.
BEN.
Bumuluga ang kanyang pangalan
sa pahayagan, isang headline:
SELOSONG BF PINATAY ANG LIVE_IN PARTNER PATI KASIPING.
matalik niyang katoto ang kasiping.
at si BEN ay hinatulan ng lipunan
malungkot, masarap masaklap
ngunit masaya ang mga lumang preso
merong bagitong titirahin sa pwet.
swerte ang namatay: sila ay dinadamitan, ginastusan, pinaranggalan.
limang taon, sampu, o habang buhay
baka bitay?
hindi, laging may liwanag kahit sa
pinakamadilim na sulok.
mangarap, umasa
maysigarilyo
mabilis ang araw
parang humihithit lang
BEN
‘di naglaon siya’y nasanay
namatay ang mga matandang preso
‘di sila lumaya
ibinaon lang sa lupa
si ben na ang batas
ng seldang may kalawang
katawan niya’y bakal
titi niya’s pampwet
walang dalaw
matigas na ang kanyang pagkatao
ngunit ang puso niya’y
umaasa gaya ng mga bagong salta

“Papet, pasista, pasakit sa masa si Gloria! Ibagsak! Ibagsak!”

March 9th, 2008 by nirvanaastrotitan

Putang ina! Oh yeah! Magmura, sumigaw sa kalye ng: Papet, pasista, pasakit sa masa si Gloria! Ibagsak! Ibagsak!(Puppet, pacist, Gloria, scourge of the masses! Oust! Oust!)

Ang FEU ay parang mini-philippines.
isla
island of sardines
tin can

may mahusay na prof
na parang umaarte sa teatro
at nag-oorador sa entablado
magiliw, magiting, matututo

may malandi, may kulay
mga salita niya’y parang asido

sana maintindihan nila na kung walang mag-aaral
wala silang pagkain
wala silang N70+++
waah-waah-waah

at may mga gagong pulitiko
na sumisigaw ng malinis na pamumuno
ekspresyon at boses ng kolehiyo
na parang si JDV sa kamara na sumasayaw ng cha-cha
sa tugtuging polka

meron din namang may puso
may kalibre
may kredibilidad tulad nila:
kakaunti

karamihan ay duwag
asong bahag ang buntot
nagtatapangtapangan
pero takot
dahil may tali sa leeg

sana UP ang FEU para lahat ng lider
matapang, palaban, may alam
oh yeah

sana lahat ng estudyante may pagka-aktibista
para hindi naaapi
‘di namumura
‘di nalilinlang
ng huwad na pagtaas
na parang presyo ng bilihin

sana lahat nakakaalam na
ang pwesto
ay public service
public trust
hindi "for resume purposes"
at "for your self interest"
kasi ‘yung pera at scholarships
binayaran ng pobre
nagkukumahol, sosyal o elitistang estudyante
kumbaga tax ‘yun
hindi "duty free"

sana lahat ng nanalo tuparin
ang tunkulin
makibaka kung kailangan
‘di maging tuta

eskewelahan pa naman
breeding ground ng
mga taong huhubog sa
bagong lipunan

syet!
ang tanda ko na
third year
wala pa ding pinagbago

And Pancho Potot can’t forget

March 9th, 2008 by nirvanaastrotitan

And Pancho Potot can’t forget

And Pancho Potot
can’t forget

 

 

And Pancho Potot can’t forget

Because she is carbon dioxide, oxygen, nicotine

In his lungs between puffs of cigars

Because she is in the air

Of smoke belchers in Morayta, Lerma

Espana, the street of mestizo motherfucking conqusitadors,

And Quiapo

The land of saints and dupes
amulets and herbal aphrodisiacs

That combined all the prayers

And black liquid herbal hoax

You are untamed

Or at least by Potot, the cowboy, lone wanderer

Why?

Your eyes, thin lips and D&G scented skin

Is worth a thousand bucks

Of poetry

(And lyrical blasphemies)

 

Your Potot’s love, enemy

You build him to what he is today

Because you are the map within the territory

The syntax of semantics

The open highway

The direction

The hound

Daughter of a bitch

Lovely son of a saint

Oh ringing bells

Like wedding turns

Dressed in white flowered gown

In between Sogo and Hotel Mokko

Within clouts of cops

Pig face politcians

And a lingering journalist

Wheel of fortune

That turned so bad

Like an appalling massacre

Of mixed feelings

Enmity fueled by Emperador

And sampaguita scented love

 

Pancho Potot is downed

With Redhorse and your

Horse riding cunt

Dripping with orgasmic damp

And Pancho Potot

Will never forget

Because he’s a punk

With a plum in his hand

And bounty in his head

Because his like a Pinoy Cowboy

In the sixties 45 in hand

Dude bullets

And penniless

Holed

Levis

skinny jeans

His Chucks are a withered black turned gray

Following a forgotten code

Which once was called

Press

 

And Pancho Potot can’t forget

If a lifetime is only three days

And its forever that will never last

Like clichés that the masses cant forget

And everything that matters

Is a dark curtained room

A waiter that brings dinner at seven

Which heaven happens at seven

And the jeepney roars are as silent

As a muted man

That nobody ever saw nor heard

A three day love story

Like

Casablanca

Rick and Elsa

Only in a stupid Trillanes

Mutiny that a Simba

Scarred the guts of radical motherfuckers

Willing to die if only the soldiers

Shoot SLR’s and their feats written like heroic deeds

Like Achilles once toppled a kingdom

 

And PanchoPotot will never forget

In every gyrating ass in cab drivers pub

In every sex scandal that Filipinos feel to watch

In every school girl with grades of one

In every prostitute

Turned saint

In every women that loves

Within three days that last

Which dignity cant measure

Because it’s a law and an elite’s term

That Romeo and Juliet never obeyed

But understood

Because you’re every lady

That exist

In every Marlboro

And Hope advertisement

 

That you’re taken by an SUV

Gone

And Pancho Potot will never forget

Like the wind he breathes

The summer air that passes once a year

Because a lone cowboy gets his price

A lady

from Cebu

And Pancho Potot can’t forget

March 5th, 2008 by nirvanaastrotitan

And Pancho Potot
can’t forget

 

 

And Pancho Potot can’t forget

Because she is carbon dioxide, oxygen, nicotine

In his lungs between puffs of cigars

Because she is in the air

Of smoke belchers in Morayta, Lerma

Espana, the street of mestizo motherfucking conqusitadors,

And Quiapo

The land of saints and dupes
amulets and herbal aphrodisiacs

That combined all the prayers

And black liquid herbal hoax

You are untamed

Or at least by Potot, the cowboy, lone wanderer

Why?

Your eyes, thin lips and D&G scented skin

Is worth a thousand bucks

Of poetry

(And lyrical blasphemies)

 

Your Potot’s love, enemy

You build him to what he is today

Because you are the map within the territory

The syntax of semantics

The open highway

The direction

The hound

Daughter of a bitch

Lovely son of a saint

Oh ringing bells

Like wedding turns

Dressed in white flowered gown

In between Sogo and Hotel Mokko

Within clouts of cops

Pig face politcians

And a lingering journalist

Wheel of fortune

That turned so bad

Like an appalling massacre

Of mixed feelings

Enmity fueled by Emperador

And sampaguita scented love

 

Pancho Potot is downed

With Redhorse and your

Horse riding cunt

Dripping with orgasmic damp

And Pancho Potot

Will never forget

Because he’s a punk

With a plum in his hand

And bounty in his head

Because his like a Pinoy Cowboy

In the sixties 45 in hand

Dude bullets

And penniless

Holed

Levis

skinny jeans

His Chucks are a withered black turned gray

Following a forgotten code

Which once was called

Press

 

And Pancho Potot can’t forget

If a lifetime is only three days

And its forever that will never last

Like clichés that the masses cant forget

And everything that matters

Is a dark curtained room

A waiter that brings dinner at seven

Which heaven happens at seven

And the jeepney roars are as silent

As a muted man

That nobody ever saw nor heard

A three day love story

Like

Casablanca

Rick and Elsa

Only in a stupid Trillanes

Mutiny that a Simba

Scarred the guts of radical motherfuckers

Willing to die if only the soldiers

Shoot SLR’s and their feats written like heroic deeds

Like Achilles once toppled a kingdom

 

And PanchoPotot will never forget

In every gyrating ass in cab drivers pub

In every sex scandal that Filipinos feel to watch

In every school girl with grades of one

In every prostitute

Turned saint

In every women that loves

Within three days that last

Which dignity cant measure

Because it’s a law and an elite’s term

That Romeo and Juliet never obeyed

But understood

Because you’re every lady

That exist

In every Marlboro

And Hope advertisement

 

That you’re taken by an SUV

Gone

And Pancho Potot will never forget

Like the wind he breathes

The summer air that passes once a year

Because a lone cowboy gets his price

A lady

Cebu

Pancho Potot in English

December 8th, 2007 by nirvanaastrotitan

Pancho Potot in English

Such beautiful thoughts betray Pancho Potot and a dancer’s snake skinned heart is seen. What a lost, he sighed and drank his whiskey. Just let it be. Jiraiya would be your company.

Bitter, cold, sweet, haiku-like motherfucker poems of a legendary drunken idiot Pancho Potot.  Old memories, yesteryear, soothing ladies (except one). Welcome, welcome!

******

My cigar died

And the smoke slowly passed

Up, up, up

In the cold night it perished

Like your shadow

Fading away

*

In Lerma

I am waiting for a ride

The vehicles hum

I thought it was you singing

*

Mang Pete’s carinderia is full again

Why don’t you pay a visit?

*

Only the night can understand

A drunken old fart

Embracing his heavy head

Sleep now my child

The moon says

She would not comeback 

*

I overheard somebody

About somebody

While that somebody

Talk about somebody

I taught it was me

*

I ended in a jukebox

I watch the lady dance in the screen

Singing the old hymns

I still hum the old days

*

Although I hide it

My face is a grimace

So cold and silent

About a battle

I never conquered

Or should I say a love?

*

At Gateway

I always pass by

Thinking you would sit there again

*

I am like a novel

Waiting to be read

And understood by somebody

Like the Cervantes’ knight

*

That shampoo scent reminds me

Of your black, semi-brown hair

That once captured my sense

I realized

Maybe a fragrance has its bitterness too

*

Movies

Casablanca

and ‘As time goes by’ soundtrack

How I wish it had a happy ending

And it’s you and I

Bel

*

You never like pictures

Your friendster doesn’t reveal

So as I who didn’t bother

Having a photograph together

Your face is drawn in my mind

*

After a bout of Emperador

My dream is dead

Cold as stone

Potot taps my shoulder

Let it be, let it go

*

Kwento ng Lasing

November 9th, 2007 by nirvanaastrotitan

Kwento ng Lasing

Potot:

Sumusuray kana ng tinatahak natin ang Recto malapit sa may Legarda. Akbay ka ni Joaquin. Lahat tayo ay may tama. Madilim at bilang sa mga daliri ang mga taong naglalakad pauwi. Tayo lang ang mga naka-uniporme. Wala nang nakakita sa iyo—kami lang.

Malayo na ang kanyang anino. Bigla kang natumba. Para kang kumain ng tae. Kung anu-ano ang sinasabi mo. Matagal. Halos mga isang oras bago ka tumayo.

Gilpin:

Pagkatapos ng dalawang long neck. Pare-pareho na tayong umuwi. Nauna ako. Tinahak ko ang ibang daan. Apat kayong magkakasamang naglakad papuntang Legarda. Lasing na din ako. Hindi na kita nakita.

Pula:

Nung lumipat tayo ng pwesto kanila Ga maingay kana. Paulit-ulit. Paikot-ikot ang sinasabi mo. Natatawa kaming dalawa sa iyo. Sabi mo: hindi ka na kasali dun. Mayroon kang dapat gawin na mahalaga. Alam naming ‘yun. Hindi kana kasali dito. Pinatpat kita. Sabi ko huwag ka nang magsasalita. Baka magkagulo.

Natapos ang lahat ng lumapit ka kay Potot at “tol sorry. Hindi kana talaga kasali. Sorry. Tunay kang kaibigan.”  Nakakatawa ka. Hinithit mo ang Dunhil ko na parang noon ka lang nakatikim.

Kita ko ang pagbuga mo ng usok. Unti-unting tumaas, namatay.

 

Kain:

Gusto na kitang suntukin sa mga sinabi mo. Dapat hinayaan mo siyang magsalita. Pero kaibigan ka. Hindi ko kaya.

Nung nasa may Recto na tayo akbay kita. May hinatid tayo. Pagkalayo niya ng ilang hakbang. Lalo kang bumigat. Hindi mo na kontrolado ang iyong timbang. Madilim. Ngunit, nakunita ko na sa iyong sitwasyon. Dahan-dahang sumara ang iyong mga mata. Kasabay ng pagkawala ng kanyang anino. Bumagal ang paghinga mo. Nanghina ka.

Bigla kang tumawa ng malakas. May naalala kang malungkot na nangyari. Tawa ka ng tawa. Tinatawanan mo ang sarili mo.  ‘Di kita maintindihan. Ayaw mong tumigil. Mga kalahating oras ang tagal. Dito gusto na talaga kitang suntukin para matauhan ka.

Hiniya mo ang sarili mo. Sabi ko kay Potot iuwi ka na namin saamin. Tumanggi ka habang nguminggisi. “Iwanan niyo na ako,”  sabi mo “ pabayaan niyo ako. Makakauwi akong mag-isa.”

Lahat ng iyong mga salita ay nauwi nasa maiitim na halakhak. ‘Di kita maintindihan. Tinatawanan mo ang sarili mo.

Julia:

Sa lakas ng iyong mga hagikhik ay dahan-dahan kang tumatangis. Marahan. Nadama ko ang pagdaloy ng mga maliliit mong luha pababa sa iyong labi. Umiiyak ka na tumatawa. Naaawa ako na natatawa sa iyo. Nagkamali ako ng sabi sa iyo. Mali ng tip, marahil. ‘Yun talaga ang alam ko. ‘Yun talaga.

Ang ingay mo. Pinagtitinginan ka ng mga taong dumadaan. Hindi natin sila kilala. May bumalik na anino. Wala siyang awa. Tinitigan niya ang iyong katawan na may halong gulat at pagkamangha. Sa palagay ko, di ka niya kinakitaan ng awa.

Pakiramdam ko sa isip niya isa kang hanggal, tarantado, aso, palaboy. Kawawa. Binalot niya ang kanyang mga sinabi ng magagaan na salita. Tinago niya ang kanyang tunay na pakiramdam—na isa kang hanggal. Aso.

Ang iyong mga salita: saan ako nagkamali. Anong ginawa kong mali. Napatid ang mga ito. At tawa ka na ng tawa.

Dionisia:

Uminom na din ako. Mga ilang shot para tamaan. Sinabi ko ang mga pinaka-magalang at malumay na salita sa tana ng buhay ko. Kasinunggalingan iyong lahat. Alam mo naman ang ibig kong sabihin. Isa kang hanggal, aso. Lumanggoy ka sa isang malawak na karagatan. Nalunod ka; nilunod mo ang iyong sarili. Wala akong kasalanan. Hanggal, aso.

Nakita kita. Natatawa ako. Tumawa ako sa kaibuturan ng aking dibdib.

Sigbin (sa kailaliman ng kanyang pagkakahimbing):

Magaan ang mundo sa aking mabigat na ulo. Ang gaan, ang lamig. May tumatawag sa akin. Ipinikit ko ang aking mata kasabay ng pagkawala ng isang mahalagang bagay. Malamig ang pader. Wala akong nararamdamang sakit. Paikot-ikot ang mga ilaw. Ang tuhod ko ay nawalan ng lakas. Unti-unting tumatakas ang aking kaluluha. Lahat ng aking mga problema ay sumasabog sa aking isip. Blanko. Nais kong tumawa ng tumawa. Miskalkulasyon. Natatawa ako sa aking sarili. Siguro isa nga akong hanggal. Kwarto ko ang buong Recto. Hinihintay ko ang mga hudyo. Walang dumating. Nakita kita. Inuuyam ang aking katayuan. Nais mong sabihin na isa akong hanggal, aso. Iba ang iyong sinabi. Nakakatawa. Ngunit ‘di mo ako nalinlang.

May dumampot sa aking mga braso. ‘Di kalauunan ay nililipad na ng hangin ang aking ulo. Ang ingay ng mga dyip. Busina ng busina. Bagamat kalahating sarado ang aking mga mata at tuluyang pumikit. Maingay. Maingay. Walang nakakarinig sa akin. Maging ang mga binitiwan kong salita at tawa, marahil, ay walang nakakaalam. Isinandal ko ang aking ulo. Katahimikan. Sagradong kadiliman. Hindi mo ako nalinlang, hindi mo ako nalinlang.

Potot Verse Explosion

October 31st, 2007 by nirvanaastrotitan

Potot Verse Explosion

Diniyos ng makata ang buwan

Sa karimlan na dulot ng langit

Na isang basag na salamin

Sa gabing malamlam

Titig ang bilugang mata

Sa bilog na liwanag

Naakit ng pulot ng panaginip

Itim na ulap

Parang kinulayan ng pastel

At kandilang malamlam ang kasama

Nakadungaw ang buwan

Sa bintana ng makata

Isang blankong papel

Ang isinusulat ay luha

Minsan sinunggaling ang salita

Nagbabalatkayo ang gumamit

Tuloy-tuloy ang indayog

Bawat hakbang ay balot ng magarang liwanag

Sa kumpas ng pagod na kamay

Makata ang bida dahil naglalasing

Ang kamay niya ay sinunggaling

Machete ang katipan ng kanyang mananayaw

‘di isang mapangaraping tumador

Tanging ang kalahating mukha ng buwan

Lang ang nakarinig.

Pancho Potot Falls in Love

October 20th, 2007 by nirvanaastrotitan

Pancho Potot falls in love

Potot:

Pagkinakausap kita naiinis ako sa sarili ko

Hindi ko alam ang gagawin

Siguro nakukuryente ang aking isipan

Alam ko naman na isa akong komedyante

Batid ko namang ‘di mo sineseryoso ang mga bagay na sasabihin ko

Nakakatawa kasi at masyadong diretso

Sinasabi ko pa sa public area

Eh ganon talaga

Kinakabahan kasi ako eh

Kaya may okay siguro kung kanwari tipikal lang

Ikaw na lang ang bahalang mag-decode ng message

Alam mo na man ‘yung mga tipong-sender-message-receiver diba?

‘di ako kasing gwapo ng mga artista

wala pa ata akong sex appeal.

Nakikita ko pagkausap kita

Na may mahal ka nang iba

Siguro pagbinasted mo ako magagakawa ako

Ng magandang tula o nobela

Kadalasan daw ng mga writer o artist banban sa pag-ibig

Sana ako na lang ‘yung tipong womanizer

Marahil tayo na

Gusto mo pa ba ng isang Marlboro menthol?

Sige na, ibibili kita. Samahan mo na din ng lights

Sagot ko na ang Halls

I lab yu

Mukhang pangit. Gagawa ulit si Potot ng isang kompo.

Potot:

Ehem!

Ui pautang naman ako ng bente

Manonood ako ng sine

Maganda daw ‘yung love story

Sige na

Wala nga akong kasama eh

Nagbalikan na ba kayo ulit?

Masarap magsigarilyo pag may kasama kang

Nagyoyosi ng lights

Kesa naman ‘yung hindi ka na pwedeng magsigarilyo ulit

Bawal na ulit

Mabuti na ‘yung may kabisyo ko

Meron kang kalayaan

Kainuman

Ganito kasi ‘yun eh

‘di ako mapakali pagnagsasalita ka ng

‘neh’ at ‘day’

para kang bisaya

pero nakakatuwa

mahilig ka siguro sa mga teleserye ng ABS

napansin ko medyo madrama ang buhay mo

ayos lang ‘yun

may kagaya ka din

marami akong nais sabihin

gaya ng maganda ‘yung kantang ‘Torpedo’ ng Eraserheads

litong lito ka na siguro sa mga sinasabi ko

parehas tayo ng kinakainan

parehas tayo ng brand ng sigarilyo

nakakatuwa ang indak mo

ibang-iba ito sa narinig muna at napanood sa TV

Post-modern kumbaga

Simple lang ito

At alam ko habang binabasa mo ay nababaduyan ka na

Imaginin mo naman kung binibitiwan ko ang linya nila Brad Pit at Piolo Pascual

Mas lalong nakakatuwa

Isipin mo na lang na paano kung ang mga

Simpleng bagay ay nagpapahayag ng wagas na katotohanan

Hindi ako romantiko, ‘yung mga baklang matinee idol na tinitilian mo

Ako lang si Potot, feeling writer

Gusto ko ang mga tulad mo

Siguro uukit ang usok ng hugis puso

Pagpapansinin mo ako

Nagmamahal,

Pancho Potot, future national artist.